Online hypes wisselen elkaar snel af.

Vroeger ging het vaak om enge IT-achtige dingen, tegenwoordig moet het allemaal sociaal.

Wieowie.nl is weer zoiets. Een zoekdienst om personen te vinden.

Niet alleen met Google, maar ook in Hyves, LinkedIn en Schoolbank.

Profielensites, zoals die zo mooi heten.

Sites waarop mensen zich etaleren en waarmee mensen in contact komen met elkaar.

Op Wieowie.nl kan ook nog de WoW Factor van een persoon vastgesteld worden.

Klinkt als die zeikerige X-factor van ene HJ Smits.

 

 

Voor sommige mensen is het al verdomd lullig al Wieiwie zegt geen resultaten te kunnen vinden.

Voor andere mensen is het weer knap lastig al je WoW factor te laag is.

Wow. Wat een problemen allemaal.

 

 

Haar vriendin zei niets terug.

Het meisje had gelijk.

Ergens wel, maar ze speelde vals.

Ze was al slank.

Wat als er pakweg 30 kilo bij hadden gezeten?

 

In het zuidwesten en westen van het land moet het verkeer lokaal rekening houden met overlast door zware neerslag.

 

Zie ik het goed?

Het is toch 16 juli vandaag?

 

Onlangs is in de Verenigde Staten een man geëxecuteerd die terminaal ziek was. Volgens artsen zou de ter dood veroordeelde nog maar een half jaar te leven hebben. Blijkbaar vond men het in Oklahoma toch nodig om het vonnis uit te voeren.

Waarom?

Een goede vraag die bij zowel voor –als tegenstanders van de doodstraf een pittige discussie oproept. Terecht ook, want het is een uiterst vreemde zaak. En dat in het land waar ze o-zo tegen euthanasie zijn begint deze executie wel erg naar euthanasie te rieken. Of gaat dat te ver? Hierbij wil ik ethiek van de doodstraf in zijn geheel buiten beschouwing laten, want dat is weer een heel ander dispuut. Euthanasie is in de VS een groot taboe, wie herinnert zich de kwestie Terri Schiavo nog? In feite ging dat niet eens om euthanasie in actieve of passieve zin, maar in de VS spraken ze wel degelijk van het beëindigen van het  leven van een patiënt – of in feite: een mens. Oproer alom, want het kon volgens velen niet en daarbij was enige nuancering ver te zoeken. Euthansie is, net als abortus, not done. Dat staat weer haaks op de mening over doodstraf in datzelfde land.

Een terminale patiënt executeren is niet alleen wreed, het is ook overbodig (hoe cru dat ook mag klinken). Daarmee neigt deze terechtstelling naar het voortijdig beëindigen van het leven van een terminale patiënt.

Deze beredenering zal menigeen in de VS pareren alsof het een aanval van obscure terroristen is. Edoch roept het op tot een overpeinzing over het leven en de dood. Of is dat teveel gevraagd?

 

Maandagochtend gaan heel wat kinderen in een kring zitten. Enthousiast vertellen ze wat ze in het weekend hebben gedaan. Vaak zijn ze naar opa en oma geweest, ze hebben natuurlijk gespeeld en ook mochten ze later opblijven. Heel simpel allemaal. En leuk dat ze het vinden. Ik zie mezelf nog zo zitten in zo’n kring. Ik kon vaak niet wachten om mijn verhaal te vertellen. Soms duurde het heel lang voordat je aan de beurt was. En toen, en toen, en toen eindelijk kon ik het verhaal delen met mijn medekleuters.

 

Grote mensen gaan niet in een kring zitten en grote mensen vertellen al helemaal niet enthousiast wat ze gedaan hebben. Vaak scheppen ze op, om niet al te suf over te komen of dreunen ze plichtmatig een rijtje op met de al dan niet burgerlijke activiteiten die ze ondernomen hebben. Terwijl ze eigenlijk net al kinderen het heel leuk gehad zouden kunnen hebben. Misschien zijn ze ook bij opa en oma geweest en misschien mochten ze ook wel later opblijven. Waarom zijn dat soort zaken ineens niet meer spannend als de kindertijd voorbij is.

 

Vrijdagmiddag kijken heel wat mensen reikhalzend uit naar het weekend. Kinderen èn grote mensen. We mogen uitslapen, spelen, laat opblijven, naar familie, gekke dingen doen met vrienden, de stad in en wat al niet meer.

 

Het is wel een beetje gek als grote mensen in een kring gaan zitten op een maandagmorgen. Maar eigenlijk zouden ze het eens moeten doen. Wel netjes op je beurt wachten!

 

April was droog en warm.

Zo droog dat regen een zegen was.

De zegen heeft ons in mei bereikt.

Regen in combinatie met wind.

Veel wind.

Zoveel wind dat het straatbeeld weer even veranderde.

Niet alleen hadden mensen hun herfstoutfits weer uit de kast geplukt.

Of waren er minder fietsers te vinden.

Het straatbeeld vertoonde weer verdomd veel kapotte paraplu’s.

In bermen, bij afvalbakken of gewoon ergens ronddolend in de wind.

Waarom mensen zo koppig zijn om met een fikse wind toch met een paraplu de straat op te gaan?

Geen idee.

Ik vind het altijd doodeng.

En doodzonde als er weer zo’n paraplu kapot gaat.