journaloes.punt.nl
Sinterklaas is de baas
"Ooh, kom er eens kijken, wat ik in mijn schoentje vind. Alles gekregen van die beste Sint. Een pop met vlechten in het haar, een snoezig jurkje kant en klaar. Drie kaatsballen in een net, een letter van banket."
 
Sinterklaas, beroep kindervriend, is in het land. Duizenden kinderen hebben hun schoen weer mogen zetten. Dit gebeurt over het algemeen bij een radiotor of gaskachel. Er zijn helaas niet zoveel mensen met een open haard met bijbehorende schoorsteen. De vraag is wel hoe zwarte Piet naar binnen kan komen. Ach, ouders zijn tegenwoordig heel creatief in het vertellen van verhalen. Evengoed trippelt de schimmel van Sinterklaas nog altijd over de daken en kunnen kinderen nog steeds in de zak mee naar Spanje. Je reinste chantage! Sinterklaas is niet alleen de grote kindervriend, maar ook het geweten van de koters. Een stok achter de deur voor alle ouders van Nederland. Er zijn mensen die het niet zo hebben op deze zoethouderij. Echter is het een soort sprookje en kinderen geloven nou eenmaal graag in sprookjes. Het resultaat is dat ouders zich in allerlei bochten moeten wringen om het één en ander te verklaren. De term ‘Hulpsinterklaas’ is daar het ultieme voorbeeld van. Geen enkele Sint ziet er zo goed uit als die ene op de televisie. Dat is dan ook de echte. Al die anderen, met valige tabberds en gerafelde baarden, te vinden in het winkelcentrum, op school of op de markt; dat zijn de Hulpsinterklazen. En kinderen slikken dit. Ik vond die Sinterklaas bij mij op school maar al te lelijk. De Pieten waren zweterig en gaven bijkans af. Toch vond ik het prima allemaal. Ik had het dan ook niet door dat mijn eigen opa zich bijna verslikte in zijn lange baard, het was immers Sinterklaas die zich verslikte! Hij kreeg een rietje van mij en ik een cadeau. Van de ene op de andere dag kan het over zijn met het geloven in die goede oude Sint. Ineens klopt er niets meer van en teveel vragen rijzen op. Dan is het voorbij. Ik zelf heb even gewacht tot ná 5 december met het vertellen dat ik niet langer meer in Sinterklaas geloofde. Zo geslepen als ik was; ik wist namelijk dat kinderen die nog geloofden meer cadeautjes kregen.

Drie kaatsballen in een net, het gemiddelde kind wordt er niet warm of koud van. Ten eerste is het een schraal cadeau en ten tweede speelt er niemand meer mee. Wat zijn in godsnaam kaatsballen en wat moet je ermee? De term kaatsen doet toch heel anders vermoeden, laat staan kaatsballen. Je kunt ook niet meer aankomen met louter een zakje chocoladegeld of een marsepeinen dier. De halve speelgoedwinkel moet leeg gekocht zijn. Dit is dan weer de keerzijde van het sprookje. Kinderen hebben niet door wie nou uiteindelijk opdraaien voor al die cadeaus. Braaf doen ze hun uitgebreide verlanglijst in hun schoen, vergezeld van een tekening en een wortel. Vervolgens zingen ze een liedje en gaan slapen in de hoop dat de Goedheiligman een cadeautje achterlaat en het verlanglijstje meeneemt. Ondertussen schrikken tal van ouders zich kapot. Gewone babypoppen zijn passé, ze moeten tenminste kunnen plassen en wat woordjes kunnen zeggen. Het moet duurder en mooier. Het ergste is dat ouders ook nog aan deze behoefte voldoen. Waarom zou je een kind van vier een pop geven van zo’n 50 Euro? Om het tevreden te stellen. Waar niemand eigenlijk rekening mee houdt is dat kinderen snel uitgekeken zijn op die dure apparaten en het gewoon ergens laten rondslingeren. Ja, je hebt niets aan een pop die zomaar in een hoekje ligt en ook nog huh-huh kan brabbelen. Dit geldt natuurlijk niet alleen voor poppen, maar ook voor afstandsbestuurbare auto’s, kastelen, werkbanken en ga zo maar even door. Toch krijgen ze het allemaal. Verwend? Ja en nee. Kinderen krijgen het en ouders geven het. Een kinderhand is niet meer gauw gevuld en ouders weten van gekkigheid niet waar ze hun koters blij mee kunnen maken. Wij zijn westerlingen en een tikkie materialistisch. Hoe duurder hoe beter, zelfs in Nederland gaat dit credo op. Waarom zou je kneuterige cadeaus kopen als je portemonnee het toelaat om royaal uit te pakken? Het kind wordt er blij van en ouders worden daardoor overspoeld door gelukzaligheid. Een volwassen hand is wel degelijk snel gevuld.Het Sinterklaasfeest staat bol van traditie. Hulde voor diegene die het fenomeen ‘schoen zetten’ heeft uitgevonden! We hebben het allemaal gedaan. Vanaf deze plaats wil ik alle buurmannen en buurvrouwen van Nederland bedanken voor het bonzen op deuren en ramen. Puur vakwerk! Het kerstfeest anno 2004 heeft heel wat deuken opgelopen. We moeten het ineens doen met tradities uit de V.S., een boom alleen is niet genoeg meer. Tja, dat moeten we maar op de koop toe nemen. Letterlijk en figuurlijk, dat wel. Laten we dan met zijn allen Sint Nicolaas in ere houden, met alle toeters en bellen van dien. Verwen die kinderen een beetje, schrijf nare gedichten en wordt misselijk van alle pepernoten, chocoladeletters, marsepein en dat vreselijke borstplaat. Blijf gewoon volhouden dat er tig Hulpsinterklazen zijn en laat Piet gewoon zwart. Het is nou eenmaal traditie. Laat dus die nep Santa Claus waar hij hoort en bedenk dat er maar één echte baardragende kindervriendvriend is. Juist; Sinterklaas is en blijft de baas.

Reacties

ton op 13-11-2004 16:41
Toch jammer dat het rode boek is ingeruild voor een rode laptop...
Peet op 13-11-2004 17:25
Gave restyling!!!
journaloes op 13-11-2004 17:51
Dankjewel Peet. Het was ook wel een tikje saai.
En sinds wanneer heeft die Sint een laptop? De echte van televisie of zo'n hulp-meneer?
ton op 14-11-2004 09:19
De echte van de televisie (hoorde ik op de radio).
journaloes op 14-11-2004 10:09
Tsjee. Sinterklaas gaat dus met de tijd mee!
op 28-01-2005 22:52
ik hou van jou ik hou van de kider maak niet van klefen jonges
journaloes op 29-01-2005 11:12
Huh? Heel apart....
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl